چندی پیش...جنگلی بود در همین حوالی...جایگاه من و او بود...ساقه های گلهای وحشی...در کنار ما بیقراری میکردند...اما شقایقی همیشه مست ...فقط اشکهای مرا می ربود
مینوشید...سیراب از عشق میشد...و تو همچنان در انتظار مردی بودی...از دیار بی وفایی...چشمهای همیشه خیست را میشویم...در امتداد جاده دلتنگی...بیا...اینجا هنوز نگاهی تو را میخواند...نگاهی تکبیر عشق سر میدهد...جامی پر از می...برای خشکی لبانت آواز میخواند...بیا...بنوش...بخوان...نامم را...نکند نامم را فراموش کرده باشی...من همانم...روزبه
دیگر منتظر نیستم که بر گردی...دیگر راهم را عوض کرده ام...دیگر میخواهم فراموشت کنم...دارم از تمامی خاطراتت فاصله میگیرم...همه را پشت سر گذاشتم... حتی خودم را
با تو بود...در تمامی گذرگاهها در کنارت قدم میزد...صدایش در وجود تو نجوا میکرد...نفسها هم گره خورده در ترنم لبان تو...قلبم را میگویم...جایی دارد در لا به لای شقایقها...
میگویند نسیم بر شمیم تو خوش آمده...میگویند خاطره ها را تکاندی بر امواج دریا...میگویند فراموشم کردی...حتی نامم را...باشد...شاید...گذرت به جنگل چشمانم بخورد...
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید